Verdrinken in de Middellandse Zee

Ik rijd van Brussel naar Gent. Regen tikt zachtjes tegen de ramen. Zaterdag verkocht ik boeken op het Wereldfeest in Leuven en ik heb er goed gedanst op muziek van Kel Assouf. Het is zondagmiddag, muziek knalt uit de geluidsboxen en ik keel luidkeels mee. Om 15u is er een kort journaal. 700 mensen zijn wellicht verdronken in de Middellandse Zee. De muziek speelt verder. Ik rijd verder en zij gaan dood.

De Britse The Guardian is altijd bijzonder goed op de hoogte van de laatste feiten. Waar Belgische kranten, TV en online magazines de vermoeidheid reeds voelen als het wederom om een ongeluk op zee gaat, voelt dit Britse voorbeeld dit niet als zodanig aan.
Opnieuw 1000 doden voorbije week op de Middellandse Zee, kopt ze op 31 mei.
Als je nu de Middellandse Zee oversteekt van Libië naar Italië heb je een kans van 1 op 23 om de overkant niet te halen. Nooit is dit cijfer zo hoog geweest.

Op 1 juni kopt MSF Sea via twitter

MSF Sea 1 juni

Op 2 juni hebben 224 mensen dit geretweet maar ik vrees dat het daarbij blijft.

‘800.000 wachten in Libië’
Elk jaar sterven opnieuw meer mensen in de Middellandse Zee. Die zee met die mooie stranden, waar we Aperol drinken en verse vis eten.
En in de woestijn van Niger en Libië. Laten we de woestijn niet vergeten. De honderden naamloze slachtoffers die daar reeds hun laatste rustplaats vonden, zijn nooit onderwerp van gesprek. Nochtans moet je eens met de aangespoelde migranten praten die ‘The Backway to Europe’ hebben genomen.
Ik word terug geworpen, zoals zo vaak, naar mijn maandenlange omzwervingen in hun voetsporen. Van zij die de weg enkel vooruit zien. Tal van redenen hebben ze hiervoor, die wij in onze berichtgeving zo zeldzaam opnemen.

Van Agadez naar Sabha

(Migranten onderweg voor -als alles goed loopt- 3 dagen en nachten in de woestijn tussen Agadez (Niger) en Sabha (Libië))

Volgens de VN wachten honderdduizenden migranten en vluchtelingen aan de kusten van Libië om de oversteek te wagen. En ze wachten, al dan niet geduldig, in Libië om vooruit te komen. De honderden gewapende bendes in het verscheurde land hebben hen nu helemaal in een benarde positie gebracht.
Bizar in de huidige berichtgeving is dat men het “niet zeker weet” of de schepen nu gezonken zijn. Vast zou staan, dat ze vermist zijn.
Met man en macht wordt, terecht, gezocht naar een verdwenen vliegtuig met 66 personen aan boord. Maar waar zijn de zoekacties voor de honderden verdwenen mannen, vrouwen en kinderen van de Middellandse Zee? Ook hun families wachten in het verre Afrika op een teken. Een teken van leven of desnoods dood. Om de tergende ijle hoop te kunnen opbergen.
‘Snijd de smokkelaars de pas af’
‘We moeten de smokkelaars stoppen en hun routes afsnijden’, roepen velen. ‘Want als we de vluchtelingenroutes afsluiten, dan blijven ze ginds’. Dat wordt geopperd. Gehoopt. Verlangd. Door de bange Europeaan. Maar deze veronderstelling is fout. Ook in deze problematiek heerst de economische wet van vraag en aanbod. Zolang mensen hun huis willen verlaten door tal van redenen om het elders een beetje beter te hebben, zullen er andere mensen zijn die hen hierbij graag helpen.

Ze hebben allemaal hun hoop en hun bestaansrecht in onze contreien gevestigd. We kunnen meer doen. We kunnen andere dingen doen. Schroeder van IOM (International Organisation Migration) oppert voor een kans op seizoensarbeid voor Afrikanen.
Met eigen ogen heb ik gezien dat het oprollen van smokkelroutes niet zal helpen. In Agadez, Niger kwamen de huizen met de verzamelde smokkelaars en hun ‘agents’ even in gevaar, en onmiddellijk werden er nieuwe oplossingen naar voren geschoven. De weg vooruit via Algerije verleggen, bijvoorbeeld.
Europese ‘oplossingen’

Op de tafel van de EU liggen verschillende opties om de situatie aan de Libische kusten ‘op te lossen’. Maar mensen zijn niet op te lossen.
Een ervan is om haar Middellandse Zee-vloot vlak bij de Libische kust te laten patrouilleren, en zo in de mogelijkheid te stellen af en toe smokkelbendes te kunnen oprollen. De vraag blijft wat er dan met de migranten en vluchtelingen gebeurt. Ze komen uit Libië met verhalen over verkrachtingen, opsluitingen, uitbuiting en moorden. Wanneer ze door Libische milities worden opgepakt wachten hen vreselijke tijden in de gevangenis.

Wat moet er met hen gebeuren? Tientallen en duizenden lieten reeds het leven onderweg door de woestijn of erna in de zee. Tientallen zijn getraumatiseerd door alle gebeurtenissen die ze onderweg, in Libië, de woestijn en de zee meemaken om ons continent te bereiken. De tientallen die desondanks niet knettergek geworden zijn, en die we zouden kunnen belonen voor hun daadkracht, voor hun ijzeren wil, voor hun overlevingskracht.
Beste ondernemer, kunt u zich betere werknemers voorstellen?

Ze willen wat wij allen willen. Een toekomst. Voor vrouw en kinderen en voor zichzelf. Ze hebben geen bovenmenselijke wensen van het leven naast overleven, en een steentje verleggen. Zolang wij hen niet helpen met kansen om die droom in hun thuisland te verwezenlijken, waar ze weg moesten omwille van politieke, culturele of economische redenen, zullen ze blijven hopen en komen naar ons continent waar we zo trots op zijn omwille van de verworvenheden die de Franse Revolutie ons geschonken heeft.
Waar een wil is, is een weg. Het zal heus niet helpen smokkelbendes op te rollen. Ook smokkelen is een manier van overleven geworden.

Maar helaas voor hen, zij met een oerkracht in zich die wij reeds lang verloren op het blanke continent, zijn het enkel de VN en IOM die waarschuwen, de Britse Guardian die rapporteert en alle anderen ogen die zich afwenden. Want zoals Koen Fillet terecht oppert op twitter wordt het wachten op de eerste panda die verdrinkt in de Middellandse Zee.
Verder lezen –

In mijn boek ‘Nooit meer thuis’ leest u de ware (on)menselijke mensenverhalen van wat de migranten overkomt in hun thuisland, onderweg richting woestijn, door Libië en de Zee.

Hierbij sluit ook een artikel aan dat ik een jaar geleden schreef naar aanleiding van de reeks bootongelukken in april 2015. Hier leest u de mening van de wachtende migranten in Niger –
http://www.mo.be/wereldblog/we-kunnen-sterven-de-middellandse-zee-maar-ook-ons-bed

Nog een bidden voor vertrek